Je kan niet alles willen hebben

Als winnaar van de Instuif mag je een stukje schrijven over de wedstrijd. Ik zou graag deze keer ook iedereen enorm willen danken voor de hartelijke woorden die men mij meegaf na het overlijden van mijn broer Lodewijk. Het is een fijn gevoel om bij deze warme vereniging te zijn.

De opkomst was deze keer redelijk. Met het mooiste weer van de wereld om te golfen had ik meer leden verwacht. Mogelijk zijn er veel leden die aan het golfen zijn in Spanje of Frankrijk. Gelijk hebben zij.

Van te voren werd vermeld dat er veel birdies werden verwacht omdat we op hole 5 en 14 de eerste slag voor het water niet hoefden mee te rekenen. Overigens sta ik iedere keer weer paf over de variaties in spel die men iedere keer weet te verzinnen. Uiteindelijk waren er slechts twee leden die een birdie wisten te slaan. Dat waren Bas en ikzelf.

Ik zat in een flight met Jacqueline en Theo. Bij Jacqueline was duidelijk dat ze les heeft. Technisch regelmatig mooie slagen. Helaas moesten we ook bijna ieder hole haar bal dreggen. Mijn grote concurrent Theo, met dezelfde handicap als ik, had zijn dag niet. Vorige week gingen we gelijk op en hadden een goede uitslag. Deze keer wilde hij het na een rondje bijna opgeven. Gelukkig zette hij door en ging het de tweede ronde beter. Bij mij ging het onwaarschijnlijk goed. Zelfs bij een slechte afslag lag de bal nog redelijk. Net naast de bunker ipv erin etc. Mijn totaal was niet zoveel als de heer Andringa die vorige week een belachelijk 41 punten haalde, maar genoeg voor de winst.
Op de tweede plaats een bekende naam, Tiny Scholten. En Max Dolfin maakt het rijtje af. De neary lag voor de dames en heren op hole 1. Met zeven dames verwacht je toch een uitslag, maar niemand raakte de green. Bij de mannen was Gerard Stevens de beste. Hoewel ikzelf veel dichterbij lag, werd mijn bal terecht niet goed gekeurd door mijn medespelers omdat ik 5 cm op de fringe lag. Je kan niet alles willen hebben.

Ed de Groot